ترم اول زبان انگلیسی برای کودکان: چه می‌آموزند؟

ادمین اینترلن
25 آبان 1405
11 دقیقه مطالعه
۳ بازدید
کودکی از پشت، کنار دریا به صدفی گوش می‌دهد؛ سنگ‌های کوچک مسیرش را به سوی قایق کاغذی نشان می‌دهند.

در پایان ترم اول، کودک باید چه کاری را بتواند به انگلیسی انجام دهد، نه اینکه فقط چند کلمه حفظ کرده باشد؟ این مقاله نشان می‌دهد چه توانایی‌هایی را در شنیدن، صحبت‌کردن، خواندن و نوشتن دنبال کنید و چگونه بر اساس آن‌ها برای قدم بعد تصمیم بگیرید.

انتظار از همه کودکان یکسان نیست. سن، آشنایی قبلی با انگلیسی و سطح شروع کودک بر آنچه در ترم اول می‌آموزد اثر دارد. برای یک کودک، فهمیدن دستوری کوتاه یا پاسخ‌دادن به پرسشی ساده نشانه پیشرفت است؛ برای کودکی دیگر، به‌کاربردن عبارت‌ها در گفت‌وگویی کوتاه. در خواندن و نوشتن نیز بهتر است به‌جای شمردن واژه‌های حفظ‌شده، ببینید کودک چه چیزی را می‌شناسد و به کار می‌برد. بازی و تمرین خانه فرصت می‌دهند آموخته‌های کلاس را در موقعیت‌های دیگر مشاهده کنید. در اینترلن، مدرس پس از هر جلسه گزارش ثبت می‌کند، تکالیف در اپلیکیشن بازخورد می‌گیرند و پایان ترم کارنامه صادر می‌شود. مشاهده کودک در کنار این گزارش‌ها کمک می‌کند درباره ادامه یادگیری دقیق‌تر تصمیم بگیرید.

سن و سطح اولیه کودک چه تأثیری بر ترم اول دارد؟

برای شروع زبان انگلیسی، یک «بهترین سن» قطعی وجود ندارد. سن مهم است، اما آمادگی کودک برای شنیدن، پاسخ‌دادن و مشارکت در کلاس هم اهمیت دارد. تجربه قبلی نیز انتظارها را تغییر می‌دهد: کودکی که پیش‌تر با چند واژه انگلیسی آشنا شده، ممکن است در ترم اول به تمرین متفاوتی نسبت به کودک کاملاً مبتدی نیاز داشته باشد. بنابراین پیشرفت را باید با نقطه شروع همان کودک سنجید، نه با عملکرد کودکان هم‌سن او.

دو کودک مبتدی ممکن است در پایان ترم اول توانایی‌های متفاوتی نشان دهند:

  • کودک خردسال: برای کودکی که تازه با انگلیسی آشنا شده، مشارکت در یک بازی کلاسی، تشخیص چند واژه شنیداری یا پاسخ‌دادن به یک پرسش ساده با کمک مدرس، نشانه‌های قابل‌مشاهده‌ای هستند. در این سن، انتظار گفت‌وگوی طولانی یا خواندن مستقل لزوماً مناسب نیست.
  • کودک ده‌ساله مبتدی: او ممکن است بتواند واژه‌ها را در جمله‌های کوتاه به کار ببرد، دستورهای ساده کلاس را دنبال کند یا با کمک، جمله‌ای درباره خودش بنویسد. بااین‌حال، مبتدی‌بودن او را نباید نادیده گرفت؛ ترم اولش لزوماً شکل و سرعت ترم اول کودک خردسال را ندارد.

نام ترم یا عنوان کتاب به‌تنهایی محتوای دقیق آموزش را روشن نمی‌کند. حتی اگر کتابی از واژه‌های ساده به عبارت‌ها و متن‌های کوتاه‌تر برسد، نمی‌توان نتیجه گرفت همه دوره‌ها با همان ترتیب و سرعت پیش می‌روند. برای تصمیم‌گیری درباره قدم بعد، از مدرس بپرسید کودک در پایان ترم چه کارهایی را بدون کمک انجام می‌دهد و کجا هنوز به راهنمایی نیاز دارد. گزارش‌های ثبت‌شده پس از هر جلسه و کارنامه پایان ترم در اینترلن می‌توانند مبنای این گفت‌وگو باشند. اگر سطح اولیه کودک روشن نیست، اینترلن پیش از ثبت‌نام آزمون هوشمند رایگان و تعیین سطح انسانی در وبینار دارد.

کودک در ترم اول چه واژه‌ها و عبارت‌هایی را به کار می‌برد؟

در پایان ترم اول، به‌جای شمردن واژه‌هایی که کودک شنیده است، ببینید در موقعیت‌های آشنا چه می‌گوید. سلام‌کردن، گفتن نام خود و نام‌بردن از اشیای پیرامون، نمونه‌هایی از موضوع‌های پایه‌اند. ترتیب آموزش این موضوع‌ها و تعداد واژه‌ها و عبارت‌های هرکدام به برنامه کلاس بستگی دارد. پس انتظار نداشته باشید همه کودکان در پایان ترم، فهرست یکسانی از واژه‌ها را بلد باشند.

  • در شروع گفت‌وگو، به «Hello» پاسخ بدهد یا خودش سلام کند.
  • وقتی نامش را می‌پرسند، با عبارتی کوتاه مانند «My name is Sara» پاسخ بدهد.
  • وقتی مدادش را نشان می‌دهید و می‌پرسید «What is this?»، بگوید «A pencil».

شناختن واژه با به‌کاربردن آن فرق دارد. ممکن است کودک با شنیدن «pencil» به مداد اشاره کند، اما هنوز نتواند در پاسخ به پرسش، نام آن را بگوید. برای بررسی پیشرفت، هر دو را جداگانه مشاهده کنید: آیا معنای واژه را می‌فهمد؟ آیا می‌تواند آن را در پاسخ به پرسشی ساده، بدون تکرار فوری حرف بزرگسال، به کار ببرد؟ مکث‌کردن یا نیاز به یادآوری در شروع یادگیری طبیعی است؛ مهم این است که بدانید کدام عبارت‌ها به تمرین بیشتری نیاز دارند.

از ترم اول انتظار مکالمه روان یا تسلط بر دستور زبان نداشته باشید. برای تصمیم‌گیری درباره قدم بعد، نمونه‌های مشخصی از پاسخ‌های کودک را با گزارش‌های جلسه و کارنامه پایان ترم مقایسه کنید. در اینترلن، مدرس پس از هر جلسه گزارش ثبت می‌کند و برای تکالیفی که در اپلیکیشن فرستاده می‌شوند بازخورد می‌دهد. این اطلاعات کمک می‌کند تشخیص دهید کودک کدام عبارت‌ها را فقط می‌شناسد و کدام‌ها را به کار می‌برد.

پیشرفت در شنیدن و صحبت‌کردن چه شکلی دارد؟

در پایان ترم اول، پیشرفت شنیدن را از واکنش کودک به گفته‌های آشنا بسنجید، نه از توانایی فهمیدن هر گفت‌وگوی انگلیسی. کودکی که دستورهای تمرین‌شده را دنبال می‌کند، ممکن است گفت‌وگویی سریع یا خارج از موضوع کلاس را نفهمد. برای دیدن پیشرفت، به رفتار او در چند موقعیت مشخص توجه کنید؛ پاسخ‌دادن با صدا تنها نشانه یادگیری نیست.

  • دنبال‌کردن دستور: مدرس می‌گوید «Show me the cat» و کودک تصویر گربه را نشان می‌دهد. اگر این کار را بدون ترجمه انجام دهد، احتمالاً دستور آشنا را فهمیده است. بهتر است بررسی کنید آیا به گفته مدرس واکنش نشان داده یا فقط از حرکت دیگران تقلید کرده است.
  • پاسخ به پرسش آشنا: مدرس به تصویری اشاره می‌کند و می‌پرسد «What is it?» کودک ممکن است «cat» بگوید یا همان واژه را پس از مدرس تکرار کند. پاسخ تک‌واژه‌ای و تکرار همراه با مدرس هر دو قابل‌مشاهده‌اند، اما یک مرحله از پیشرفت نیستند.
  • پاسخ مستقل: در تمرینی دیگر، کودک پرسشی آشنا را می‌شنود و بدون شنیدن پاسخ از مدرس، با واژه یا عبارت ساده جواب می‌دهد. اینجا تفاوت مهم، مستقل‌بودن پاسخ است، نه بلندتر یا پیچیده‌تر بودن جمله.

اگر کودک کم‌حرف است، مشارکتش در بازی را هم بررسی کنید: آیا پس از شنیدن واژه، کارت درست را انتخاب می‌کند یا پاسخ را با اشاره نشان می‌دهد؟ این رفتارها سرنخی از یادگیری‌اند، نه جایگزین همیشگی صحبت‌کردن. برای تصمیم درباره قدم بعد، ببینید کودک کدام کارها را فقط با راهنمایی انجام می‌دهد و کدام را مستقل. در اینترلن، مدرس بعد از هر جلسه گزارش ثبت می‌کند و آخر ترم کارنامه صادر می‌شود؛ این دو را کنار مشاهده‌های خود بگذارید و درباره تمرین موردنیاز کودک گفت‌وگو کنید.

در ترم اول از خواندن و نوشتن چقدر باید انتظار داشت؟

سهم خواندن و نوشتن در ترم اول برای همه کودکان یکسان نیست. سن کودک و رویکرد دوره تعیین می‌کند تمرین‌ها بیشتر بر شناخت حروف متمرکز باشند یا خواندن و نوشتن نیز در آن‌ها جای بگیرند. برای کودک پیش‌دبستانی، تشخیص شکل چند حرف یا ارتباط دادن یک صدا به حرف مربوط، نشانه‌ای قابل مشاهده از آشنایی اولیه است. از او نباید انتظار داشت فقط به دلیل شناخت حروف، جمله‌ای را به‌تنهایی بخواند یا بنویسد.

کودکی که پیش‌تر خواندن و نوشتن را آموخته است، ممکن است بتواند حروف انگلیسی را روی کاغذ بنویسد، واژه‌های تمرین‌شده را تشخیص دهد یا با راهنمایی مدرس آن‌ها را رونویسی کند. این توانایی‌ها هم با خواندن متن تازه یا نوشتن جمله بدون کمک تفاوت دارند. برای ارزیابی دقیق‌تر، به نوع کمک موردنیاز کودک توجه کنید: آیا حرف را خودش می‌شناسد؟ آیا واژه را فقط پس از شنیدن تلفظ آن پیدا می‌کند؟ آیا برای نوشتن، به نمونه‌ای جلوی چشمش نیاز دارد؟

  • برای کودک پیش‌دبستانی، از او بخواهید در یک فعالیت کوتاه، حرف آشنا را میان چند شکل پیدا کند یا صدای آن را با راهنمایی بازگو کند.
  • برای کودک باسواد، یک واژه تمرین‌شده را نشان دهید و ببینید آن را تشخیص می‌دهد، از روی نمونه می‌نویسد یا بدون نمونه می‌نویسد.

همه کودکان را با یک تکلیف نوشتاری یکسان نسنجید. نتیجه چنین مقایسه‌ای ممکن است بیشتر نشان‌دهنده آمادگی کودک برای نوشتن باشد تا میزان یادگیری انگلیسی او. در پایان ترم، نمونه کارهای ابتدا و انتهای دوره را کنار هم بگذارید و از مدرس بپرسید تمرکز مرحله بعد بر تثبیت شناخت حروف است یا تمرین خواندن و نوشتن با کمک کمتر.

کلاس، بازی و تمرین خانه چگونه به هم کمک می‌کنند؟

در کلاس، کودک با معلم گفت‌وگو می‌کند، سؤال می‌شنود و فرصت پاسخ‌دادن دارد. در کلاس نیمه‌گروهی، شنیدن پاسخ هم‌کلاسی‌ها و نوبت‌گرفتن نیز بخشی از تمرین است. خانه نقش دیگری دارد: تکرار کوتاه و آرامِ چیزی که کودک در کلاس با آن روبه‌رو شده است. قرار نیست والد هر روز از او امتحان بگیرد یا برای هر پاسخ نادرست تمرین را از نو شروع کند. اگر کودک خسته است، می‌توان تمرین را به زمان دیگری موکول کرد.

یک برنامه خانگی کوتاه می‌تواند این‌طور باشد:

  • پس از کلاس: از کودک بخواهید یکی از عبارت‌هایی را که به خاطر دارد، در یک گفت‌وگوی کوتاه به کار ببرد. هدف، یادآوری است؛ نه پاسخ بی‌نقص.
  • در روزهای بعد: یک بازی ساده با تصویر یا کارت انجام دهید. کودک تصویر را انتخاب کند، بشنود و پاسخ بدهد. بازی فرصت تکرار است، اما بردن در بازی به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که آموخته را در گفت‌وگو هم به کار می‌برد.
  • برای پیگیری: تکلیف تعیین‌شده را انجام دهید و به بازخورد مدرس توجه کنید. در اینترلن، تکالیف در بخش «تکالیف من» اپلیکیشن فرستاده می‌شوند و بازخورد می‌گیرند.

کلیپ سطح ۱ و منابع رایگان، از جمله «مجیک انگلیش» برای کودکان حدود شش‌سال به بالا، فقط وقتی با سن و سطح کودک متناسب‌اند مکمل تمرین هستند. تماشای کلیپ جای تعامل در کلاس یا بازخورد مدرس را نمی‌گیرد. برای تصمیم درباره قدم بعد، به این نگاه کنید که آیا کودک بدون راهنمایی مداوم، عبارت‌های تمرین‌شده را در موقعیتی آشنا به کار می‌برد یا نه. پاسخ‌های او در کلاس، بازخورد تکلیف و کارنامه پایان ترم را کنار هم ببینید؛ نه نتیجه یک بازی یا یک روز تمرین را.

کودکی از پشت در حال تمرین کوتاه با دستگاهی است که صفحه‌اش دیده نمی‌شود؛ دست والد و پلی از کاغذ و قطعه‌های چوبی کنار اوست.

والدین از کجا بفهمند کودک واقعاً پیشرفت کرده است؟

برای بررسی پیشرفت در پایان ترم اول، دنبال یک پاسخ درست در یک روز خاص نباشید. ببینید کودک کاری را که پیش‌تر با راهنمایی انجام می‌داد، حالا با راهنمایی کمتر انجام می‌دهد یا نه. مشاهده را در موقعیت‌های کوتاه و آشنا انجام دهید؛ قرار نیست هر بار از او امتحان بگیرید. جدول زیر چند نشانه و راه ساده برای بررسی آن‌ها را نشان می‌دهد.

مهارت نشانه قابل‌مشاهده راه بررسی بدون فشار
شنیدن پس از شنیدن یک دستور آشنا، واکنش مناسب نشان می‌دهد؛ حتی اگر هنوز نتواند آن را به زبان بیاورد. هنگام بازی، یک دستور کوتاه بگویید و ببینید چه می‌کند. اگر متوجه نشد، تکرار کنید.
گفتن برای پاسخ‌دادن یا درخواست‌کردن، از واژه یا عبارت آشنا استفاده می‌کند و همیشه منتظر تکرار بزرگ‌تر نمی‌ماند. در یک فعالیت روزمره فرصت پاسخ‌دادن بدهید، اما جمله را به‌جای او کامل نکنید.
مشارکت در فعالیت کلاسی نوبت می‌گیرد، به سؤال واکنش نشان می‌دهد یا برای ادامه بازی تلاش می‌کند. از مدرس بپرسید مشارکت او نسبت به هفته‌های نخست چه تغییری کرده است.

این نشانه‌ها معیار قطعی تسلط نیستند. کودک ممکن است یک روز خسته باشد یا در حضور والدین کمتر حرف بزند. از طرف دیگر، حفظ‌کردن پاسخ یک تمرین به‌تنهایی نشان نمی‌دهد همان واژه یا عبارت را در موقعیتی تازه هم به کار می‌برد. برای بررسی این تفاوت، موقعیت را کمی عوض کنید و ببینید آیا بدون یادآوریِ پاسخ قبلی واکنش نشان می‌دهد.

مبنای تصمیم برای قدم بعد، عملکرد قبلی همان کودک و بازخورد مدرس است، نه مقایسه با هم‌کلاسی‌ها. در اینترلن، مدرس پس از هر جلسه گزارش ثبت می‌کند و در پایان ترم کارنامه صادر می‌شود. این بازخورد را کنار مشاهده‌های خود بگذارید: کدام کارها آسان‌تر شده‌اند و کودک برای کدام کارها هنوز به راهنمایی نیاز دارد؟ سپس درباره ادامه تمرین یا مسیر ترم بعد با مدرس گفت‌وگو کنید.

برای شروع ترم اول و انتخاب قدم بعد چه کار کنیم؟

برای شروع ترم اول، چند تصمیم را به ترتیب بگیرید. از همان ابتدا مشخص کنید در پایان ترم قرار است چه توانایی‌هایی را در رفتار کودک ببینید؛ نه اینکه فقط چند واژه به فهرست دانسته‌های او اضافه شده باشد.

  1. شرایط کودک را یادداشت کنید. سن، تجربه قبلی یادگیری زبان و امکان حضور منظم در کلاس را بررسی کنید. اگر برنامه خانواده اجازه حضور منظم نمی‌دهد، پیش از ثبت‌نام برای آن راه‌حل پیدا کنید.
  2. تعیین سطح را انجام دهید. آزمون هوشمند شش‌مهارتی اینترلن رایگان است و می‌توان آن را تکرار کرد. تعیین سطح انسانی نیز پیش از ثبت‌نام در وبینار انجام می‌شود. نتیجه را همراه با تجربه قبلی کودک در گفت‌وگوی مشاوره مطرح کنید.
  3. پرسش‌های مشخص بپرسید. از طریق فرم ثبت‌نام اولیه و مشاوره پیگیری کنید که هدف ترم چیست، کودک در کلاس آنلاین چگونه با مدرس و دیگران تعامل می‌کند و والدین چه بازخوردی از روند یادگیری دریافت خواهند کرد.
  4. نوع کلاس را انتخاب کنید. درباره تناسب کلاس خصوصی یا نیمه‌گروهی با نیاز کودک سؤال کنید. کلاس نیمه‌گروهی اینترلن حداکثر هفت زبان‌آموز دارد. پس از روشن‌شدن شرایط ترم جدید، پرداخت شهریه ثبت‌نام را کامل می‌کند.
  5. تمرین را در برنامه خانه بگذارید. در طول ترم، زمانی کوتاه و منظم برای مرور و انجام تکلیف تعیین کنید. تکالیف در بخش «تکالیف من» اپلیکیشن فرستاده می‌شوند و بازخورد می‌گیرند.

در پایان ترم، گزارش‌های ثبت‌شده پس از هر جلسه و کارنامه را کنار مشاهده خودتان بگذارید. ببینید کودک کدام عبارت‌ها را مستقل به کار می‌برد، به چه دستورهایی پاسخ می‌دهد و کجا هنوز به راهنمایی نیاز دارد. سپس درباره ادامه مسیر یا نیاز به تمرین بیشتر تصمیم بگیرید.

پرسش‌های متداول

ترم اول زبان انگلیسی برای کودکان شامل چه چیزهایی است؟

کودک معمولاً واژه‌ها و عبارت‌های آشنا را یاد می‌گیرد، دستورهای کوتاه را می‌فهمد و در گفت‌وگوهای ساده مشارکت می‌کند. آنچه تا پایان ترم می‌تواند نشان دهد، به سن، سطح اولیه و برنامه دوره بستگی دارد.

مقالات مرتبط

مشاهده همه ←
مهمان

حروف داخل تصویر را وارد کنید. به بزرگ و کوچک بودن حساس نیست.