پیش از شروع کلاس آنلاین، تمرینت را تمام کرده‌ای و حالا می‌خواهی ترتیب این دو اتفاق را به انگلیسی بگویی؛ در این صفحه یاد می‌گیری چطور با Past Perfect این ترتیب را نشان بدهی. ساختار جمله‌های مثبت، منفی و سؤالی را می‌بینی و با یک روش ساده تشخیص می‌دهی چه وقت گذشتهٔ کامل لازم است و چه وقت گذشتهٔ ساده کافی است.
فرض کن معلم در آغاز کلاس می‌پرسد آیا تمرین را انجام داده‌ای. می‌خواهی بگویی تمرین را پیش از شروع کلاس تمام کرده بودی. هر دو اتفاق در گذشته رخ داده‌اند، اما هم‌زمان نیستند: اول تمرین تمام شده و بعد کلاس شروع شده است. می‌توانی بگویی: I had finished my homework before the online class started. در این جمله، had finished نشان می‌دهد تمام‌شدن تمرین زودتر از شروع کلاس اتفاق افتاده است.
برای انتخاب زمان فعل، لازم نیست کاربردهای گوناگون را حفظ کنی. اول دو رویداد را روی یک خط زمان ذهنی قرار بده و مشخص کن کدام‌یک زودتر رخ داده است. بعد از خودت بپرس: آیا لازم است از نقطه‌ای در گذشته به اتفاقی پیش از آن برگردم؟ اگر پاسخ مثبت باشد، گذشتهٔ کامل می‌تواند این رابطه را روشن کند. البته گاهی واژه‌ای مثل before خودش ترتیب را مشخص می‌کند و گذشتهٔ ساده هم کافی است. پس هدف، استفاده از گذشتهٔ کامل در هر جملهٔ دارای دو اتفاق نیست؛ هدف، انتخاب زمانی است که منظور تو را دقیق‌تر بیان کند.
در ادامه همین روش را برای ساختن جمله‌های منفی و سؤالی، کار با before، after و by the time و تفاوت گذشتهٔ کامل با گذشتهٔ ساده و گذشتهٔ کامل استمراری به کار می‌بری. مثال‌ها به موقعیت‌هایی مثل آماده‌کردن تمرین یا ورود به کلاس آنلاین نزدیک‌اند. در پایان هم با یک تمرین کوتاه بررسی می‌کنی که آیا زمان مناسب را انتخاب کرده‌ای یا نه.
چطور تشخیص دهیم چه زمانی به گذشته کامل نیاز داریم؟
برای تشخیص زمان استفاده از Past Perfect، اول دو نقطه در گذشته پیدا کنید. یکی رویدادی است که زودتر رخ داده و دیگری رویداد یا زمانی است که آن را با رویداد اول مقایسه می‌کنید. این نقطهٔ دوم، نقطهٔ مرجع است. اگر فقط می‌خواهید بگویید کاری دیروز انجام شد، هنوز دلیلی برای استفاده از گذشتهٔ کامل ندارید. اما اگر می‌خواهید روشن کنید آن کار پیش از اتفاق دیگری در گذشته تمام شده بود، گذشتهٔ کامل به کار می‌آید.
یک موقعیت در کلاس آنلاین را تصور کنید: زبان‌آموز تمرین را تمام کرد و بعد کلاس شروع شد. برای گفتن این ترتیب می‌نویسیم: When the online class started, the student had finished the exercise. یعنی «وقتی کلاس آنلاین شروع شد، زبان‌آموز تمرین را تمام کرده بود.» شروع کلاس نقطهٔ مرجع ما در گذشته است. تمام‌شدن تمرین، قبل از آن قرار می‌گیرد؛ پس آن را با had + شکل سوم فعل بیان می‌کنیم: had finished. رویداد بعدی را هم معمولاً با Past Simple می‌گوییم: started.
خط زمان: ۱. تمرین تمام شد ← ۲. کلاس شروع شد ← ۳. اکنون
برای تصمیم‌گیری، به جای جست‌وجوی کلمه‌هایی مانند when یا before، ابتدا از خودتان بپرسید: «در این جمله، به کدام لحظهٔ گذشته نگاه می‌کنم؟» بعد بپرسید: «آیا اتفاق دیگری پیش از آن لحظه رخ داده بود؟» در مثال بالا، از لحظهٔ شروع کلاس به عقب نگاه می‌کنیم و می‌بینیم تمرین پیش‌تر تمام شده است. همین نگاه به عقب، دلیل استفاده از Past Perfect است. ترتیب قرارگرفتن دو بخش در جمله مهم نیست؛ ترتیب واقعی اتفاق‌ها مهم است.
- رویداد زودتر: زبان‌آموز تمرین را تمام کرده بود: The student had finished the exercise.
- رویداد بعدی: کلاس شروع شد: The online class started.
- نتیجه: اگر لازم است کامل‌شدن تمرین را نسبت به شروع کلاس نشان دهید، این دو رویداد را با Past Perfect و Past Simple کنار هم بیاورید.
حالا جملهٔ The student finished the exercise yesterday. را بررسی کنید. این جمله فقط می‌گوید زبان‌آموز دیروز تمرین را تمام کرد. رویداد یا زمان دیگری در گذشته وجود ندارد که بخواهیم انجام تمرین را نسبت به آن بسنجیم. بنابراین Past Simple کافی است. حتی اگر جمله دربارهٔ گذشته باشد، نباید فعل را به‌طور خودکار به Past Perfect تبدیل کنید. سؤال اصلی «آیا این اتفاق در گذشته رخ داد؟» نیست؛ سؤال این است که «آیا باید نشان دهم پیش از یک نقطهٔ دیگر در گذشته رخ داده بود؟»
برای تمرین کوتاه، دو اتفاق را روی خط زمان بگذارید: «معلم وارد وبینار شد» و «زبان‌آموز فایل را باز کرد». اگر فایل پیش از ورود معلم باز شده بود و می‌خواهید این تقدم را بیان کنید، می‌توانید بگویید: When the teacher joined the webinar, the student had opened the file. اگر فقط قصد دارید زمان بازکردن فایل را گزارش کنید، همان Past Simple کافی است: The student opened the file.
چطور جملهٔ مثبت، منفی و سؤالی بسازیم؟
وقتی مشخص شد کدام اتفاق زودتر رخ داده است، فعل همان اتفاق را با ساختار had + past participle می‌سازیم. past participle یعنی «شکل سوم فعل». برای نمونه، اگر زبان‌آموز پیش از شروع کلاس آنلاین تمرینش را تمام کرده بود، «تمام‌کردن تمرین» اتفاق زودتر است: She had finished the exercise before the class started. در این جمله، finished شکل سوم فعل finish است. بخش مربوط به اتفاق بعدی، یعنی شروع کلاس، در گذشتهٔ ساده آمده است.
جدول زیر هر سه حالت را با فعل مشترک finish نشان می‌دهد. جای شکل سوم در جملهٔ مثبت و منفی ثابت می‌ماند. برای سؤالی‌کردن، had را به ابتدای جمله می‌بریم.
| حالت | فرمول | نمونه |
|---|---|---|
| مثبت | فاعل + had + شکل سوم | She had finished the exercise before class started. |
| منفی | فاعل + had not + شکل سوم | She had not finished the exercise before class started. |
| سؤالی | Had + فاعل + شکل سوم؟ | Had she finished the exercise before class started? |
در جملهٔ منفی می‌توان به‌جای had not از شکل کوتاه hadn’t استفاده کرد: She hadn’t finished the exercise. معنی هر دو یکسان است. نکتهٔ مهم این است که had با تغییر فاعل عوض نمی‌شود. می‌گوییم I had finished، he had finished و they had finished. برخلاف زمان حال کامل، لازم نیست میان have و has انتخاب کنید. در سؤال نیز فرقی ندارد فاعل چه کسی باشد؛ had همیشه پیش از آن می‌آید: Had they finished the exercise?
شکل سوم را با گذشتهٔ ساده اشتباه نگیرید
در فعل‌های باقاعده، گذشتهٔ ساده و شکل سوم معمولاً یکسان‌اند؛ مانند finished. همین شباهت ممکن است تفاوت این دو را پنهان کند. فعل‌های بی‌قاعده تفاوت را روشن‌تر نشان می‌دهند:
- go → went → gone: went گذشتهٔ ساده و gone شکل سوم است. پس می‌گوییم She had gone to the online class، نه She had went to the online class.
- write → wrote → written: wrote گذشتهٔ ساده و written شکل سوم است. پس می‌گوییم He had written his answer، نه He had wrote his answer.
برای ساخت جمله، اول فعلِ اتفاق زودتر را پیدا کنید. سپس شکل سوم آن را بررسی کنید؛ اگر فعل بی‌قاعده است، شکل سوم را از روی گذشتهٔ ساده حدس نزنید. حالا had را پیش از شکل سوم بگذارید. برای منفی‌کردن، not را بعد از had بیاورید و برای پرسیدن، had را پیش از فاعل قرار دهید. مثلاً اگر زبان‌آموز پیش از آغاز وبینار پاسخ خود را نوشته بود، جملهٔ مثبت می‌شود: The learner had written the answer before the webinar started. سؤال دربارهٔ همان اتفاق نیز این است: Had the learner written the answer before the webinar started?
در چه موقعیت‌هایی گذشته کامل را به کار ببریم؟
گذشته کامل بیش از همه زمانی به کار می‌آید که یک اتفاق در گذشته، پیش از اتفاق دیگری تمام شده باشد. دو اتفاق را روی خط زمان بگذارید: ابتدا کاری که کامل شده، سپس رویدادی که درباره‌اش صحبت می‌کنید. رویداد دوم، نقطهٔ مرجع جمله است. برای مثال، اگر زبان‌آموز پیش از شروع کلاس آنلاین تمرینش را فرستاده باشد، گذشته کامل کمک می‌کند روشن شود ارسال تمرین بعد از شروع کلاس اتفاق نیفتاده است. در چنین جمله‌ای، هدف فقط گفتن دو خبر دربارهٔ گذشته نیست؛ ترتیب آن‌ها برای فهم موقعیت اهمیت دارد.
- When the online class started, Sara had submitted her exercise.وقتی کلاس آنلاین شروع شد، سارا تمرینش را فرستاده بود. نقطهٔ مرجع: شروع کلاس. فرستادن تمرین پیش از آن کامل شده بود.
- The teacher had explained the game rules before the students joined the webinar.معلم پیش از آنکه زبان‌آموزان وارد وبینار شوند، قوانین بازی را توضیح داده بود. نقطهٔ مرجع: ورود زبان‌آموزان به وبینار. توضیح قوانین زودتر به پایان رسیده بود.
موقعیت اصلی دیگر وقتی است که به‌جای یک رویداد، زمان مشخصی در گذشته را مرجع قرار می‌دهید. در این حالت می‌خواهید بگویید کاری تا پیش از آن زمان انجام شده بود. این زمان می‌تواند ساعت شروع یک جلسه یا مهلت یک تمرین باشد. تفاوت مهم این است که نقطهٔ مرجع لازم نیست خودش یک اتفاق باشد؛ کافی است بدانیم در آن لحظهٔ گذشته، کار موردنظر دیگر تمام شده بود. عبارت‌هایی مانند by 6 p.m. یا by the end of the lesson می‌توانند این مرز زمانی را روشن کنند.
- By 6 p.m., Amir had finished his English exercise.تا ساعت شش عصر، امیر تمرین انگلیسی‌اش را تمام کرده بود. زمان مرجع: ساعت شش عصر. پایان تمرین پیش از آن بوده است.
- By the end of the online lesson, the students had learned five new words.تا پایان کلاس آنلاین، زبان‌آموزان پنج واژهٔ جدید یاد گرفته بودند. زمان مرجع: پایان کلاس. یادگیری این واژه‌ها تا آن زمان انجام شده بود.
در هر دو موقعیت، پرسش اصلی این است: «وقتی به نقطهٔ مرجع رسیدیم، چه کاری از قبل کامل شده بود؟» پاسخ این پرسش همان کاری است که با گذشته کامل بیان می‌شود. برای نمونه، در جملهٔ مربوط به امیر، ساعت شش زمان انجام تمرین نیست؛ مرزی است که نشان می‌دهد تمرین پیش از رسیدن به آن تمام شده بود. مشخص‌کردن این مرز، جلوی یک برداشت مبهم را می‌گیرد.
گذشته کامل گاهی برای توضیح دلیل یک وضعیت در گذشته هم دیده می‌شود: Mina was confident because she had practiced the dialogue.؛ «مینا اعتمادبه‌نفس داشت، چون گفت‌وگو را تمرین کرده بود.» در اینجا وضعیتِ مرجع، اعتمادبه‌نفس مینا در گذشته است و تمرین‌کردن پیش از آن رخ داده است. این کاربرد نیز به همان رابطهٔ زمانی برمی‌گردد. اگر در جمله نه رویداد دومی دارید و نه زمان مشخصی در گذشته که کار را نسبت به آن بسنجید، صرفِ قدیمی‌بودن یک اتفاق دلیل استفاده از گذشته کامل نیست.
با before، after و by the time چطور جمله بنویسیم؟
برای نوشتن جمله با before، after و by the time، ابتدا دو رویداد را روی یک خط زمان بگذارید. مثلاً در یک کلاس آنلاین، زبان‌آموز واژه‌ها را مرور می‌کند و سپس کلاس شروع می‌شود. حالا تصمیم بگیرید فقط می‌خواهید ترتیب رویدادها را بگویید یا لازم است بر کامل‌شدن کار اول تا پیش از رویداد دوم تأکید کنید. این عبارت‌ها رابطهٔ زمانی را روشن می‌کنند، اما انتخاب زمان فعل همچنان به معنایی بستگی دارد که می‌خواهید منتقل کنید.
- Before: Before the online class started, Sara reviewed the new words. / Sara had reviewed the new words before the online class started. در هر دو جمله، مرور واژه‌ها رویداد زودتر و شروع کلاس رویداد دیرتر است. بخشِ بعد از before در این مثال به رویداد دیرتر، یعنی شروع کلاس، اشاره می‌کند. جملهٔ اول با گذشتهٔ ساده ترتیب را بیان می‌کند. در جملهٔ دوم، had reviewed توجه را بیشتر به این نکته می‌برد که مرور واژه‌ها پیش از شروع کلاس انجام شده بود. پس دیدن before به‌تنهایی دلیل کافی برای انتخاب گذشتهٔ کامل نیست.
- After: After Amir finished the exercise, he joined the class chat. / Amir joined the class chat after he had finished the exercise. این بار رویدادِ بعد از after، یعنی تمام‌کردن تمرین، زودتر رخ داده است؛ پیوستن به گفت‌وگوی کلاس رویداد دیرتر است. در جملهٔ اول، after همراه با گذشتهٔ ساده ترتیب را به‌خوبی مشخص می‌کند. در جملهٔ دوم، گذشتهٔ کامل بر تمام‌شدن تمرین پیش از ورود امیر به گفت‌وگو تأکید دارد. خطای رایج این است که زبان‌آموز با دیدن after، بدون توجه به منظور جمله، فعل رویداد اول را همیشه به گذشتهٔ کامل تبدیل کند.
- By the time: By the time the teacher opened the chat, Mina had sent her answer. / By the time the online class began, the students had opened their books. در جملهٔ اول، بازشدن گفت‌وگو یک نقطه در گذشته است و پاسخ مینا تا آن موقع ارسال شده بود. در جملهٔ دوم نیز کتاب‌ها پیش از شروع کلاس باز شده بودند. برای فهم هر جمله، ابتدا نقطهٔ زمانیِ پس از by the time را پیدا کنید؛ سپس ببینید چه کاری تا رسیدن به آن نقطه کامل شده است. این عبارت وقتی مفید است که «تا آن موقع انجام شده بود» بخشی مهم از پیام شما باشد.
هنگام تمرین، عبارت زمانی را موقتاً کنار بگذارید و ترتیب دو اتفاق را با دو سؤال بررسی کنید: «کدام‌یک زودتر رخ داد؟» و «آیا کامل‌شدن آن پیش از اتفاق دوم برای پیام من مهم است؟» اگر فقط ترتیب را می‌گویید، before یا after می‌تواند همراه گذشتهٔ ساده هم جمله‌ای روشن بسازد. اگر می‌خواهید وضعیتِ کامل‌شدهٔ یک کار را در نقطه‌ای از گذشته نشان دهید، گذشتهٔ کامل انتخاب مناسبی است. این بررسی کوتاه کمک می‌کند زمان فعل را از روی معنا انتخاب کنید، نه صرفاً از روی یک عبارت در جمله.
گذشته کامل را از گذشته ساده و گذشته کامل استمراری چگونه جدا کنیم؟
برای جداکردن این سه زمان، اول دو نقطه را روی خط زمان پیدا کنید: کاری که درباره‌اش حرف می‌زنید و رویداد یا لحظه‌ای دیگر در گذشته. اگر فقط می‌خواهید بگویید کاری در گذشته اتفاق افتاد، گذشته ساده کافی است. لازم نیست آن کار را نسبت به گذشته‌ای دیگر جلوتر ببرید. اما اگر می‌خواهید روشن کنید کاری پیش از آن نقطه تمام شده بود، به گذشته کامل ساده یا Past Perfect Simple نیاز دارید. اگر نکتهٔ مهم، مدت ادامه‌داشتن کار تا پیش از آن نقطه باشد، گذشته کامل استمراری یا Past Perfect Progressive را بررسی کنید.
فرض کنید معلم وارد کلاس آنلاین شده است. جملهٔ «معلم ساعت شش وارد کلاس شد» فقط یک رویداد گذشته را گزارش می‌کند. حالا تمرین زبان‌آموز را هم روی خط زمان بگذارید. اگر تمرین پیش از ورود معلم تمام شده بود، بر کامل‌شدن آن تأکید دارید. اگر زبان‌آموز تا زمان ورود معلم مدتی مشغول تمرین بود، توجه شما به تداوم تمرین است. تفاوت این دو، فقط در قدیمی‌تر بودن یک رویداد نیست؛ در این است که از آن رویداد چه چیزی را می‌خواهید نشان دهید.
| زمان | تمرکز جمله | ساخت | مثال |
|---|---|---|---|
| گذشته ساده | وقوع رویداد در گذشته، بدون تأکید بر تقدم آن | شکل گذشتهٔ فعل | The teacher joined the online class at six. معلم ساعت شش وارد کلاس آنلاین شد. |
| گذشته کامل ساده | تمام‌شدن کار پیش از نقطه‌ای در گذشته | had + قسمت سوم فعل | I had finished the exercise when the teacher joined. وقتی معلم وارد شد، تمرین را تمام کرده بودم. |
| گذشته کامل استمراری | تداوم کار تا پیش از نقطه‌ای در گذشته | had been + فعلِ ingدار | I had been practicing for twenty minutes when the teacher joined. وقتی معلم وارد شد، بیست دقیقه بود که تمرین می‌کردم. |
راهنمای انتخاب
- اگر فقط می‌گویید «چه اتفاقی افتاد؟»، گذشته ساده را انتخاب کنید. هر جمله‌ای دربارهٔ گذشته، به گذشته کامل نیاز ندارد.
- اگر دو رویداد گذشته دارید، بپرسید: «آیا لازم است معلوم شود کار اول پیش از رویداد دوم کامل شده بود؟» اگر پاسخ مثبت است، گذشته کامل ساده مناسب است.
- اگر سؤال اصلی این است که «تا آن لحظه، چه مدت مشغول این کار بود؟»، گذشته کامل استمراری را انتخاب کنید. این زمان بر روند کار تکیه دارد، نه صرفاً نتیجهٔ کامل‌شدهٔ آن.
برای تمرین، ورود معلم را نقطهٔ ثابت در نظر بگیرید و دو جمله بسازید: در یکی، زبان‌آموز پاسخ‌ها را پیش از ورود معلم نوشته است؛ در دیگری، تا آن لحظه مدتی مشغول نوشتن بوده است. جملهٔ اول به نتیجهٔ کار اشاره می‌کند و جملهٔ دوم به مدت انجام آن. اگر این تفاوت در منظورتان مهم نیست و تنها وقوع یک رویداد را گزارش می‌کنید، از گذشته ساده استفاده کنید. این پرسش کوتاه کمک می‌کند زمان فعل را بر اساس معنای جمله انتخاب کنید، نه فقط با دیدن یک عبارت زمانی.
چند جملهٔ کاربردی با Past Perfect چگونه ساخته می‌شود؟
برای ساختن یک جملهٔ کاربردی، ابتدا دو نقطه را روی خط زمان پیدا کنید: کاری که زودتر انجام شده و اتفاقی که بعدتر در گذشته رخ داده است. سپس بپرسید آیا می‌خواهید روشن کنید آن کار تا زمان اتفاق دوم انجام شده بود یا نه. در نمونه‌های زیر، هر جمله از یک موقعیت آشنا شروع می‌شود.
در هر نمونه، «رویداد زودتر» و «نقطهٔ مرجع» جدا شده‌اند. نقطهٔ مرجع همان اتفاق گذشته‌ای است که وضعیت کار قبلی را نسبت به آن می‌سنجیم. این روش کمک می‌کند جمله را از روی ترتیب رویدادها بسازید، نه از روی ترجمهٔ واژه‌به‌واژهٔ فارسی.
- When the online class started, Sara had opened her workbook. ترجمه: وقتی کلاس آنلاین شروع شد، سارا کتاب کارش را باز کرده بود. رویداد زودتر: بازکردن کتاب کار. نقطهٔ مرجع: شروع کلاس. دلیل انتخاب: می‌خواهیم نشان دهیم سارا هنگام شروع کلاس، برای دنبال‌کردن درس آماده بود.
- The teacher had shared the link when I joined the webinar. ترجمه: وقتی وارد وبینار شدم، معلم لینک را به اشتراک گذاشته بود. رویداد زودتر: فرستادن لینک. نقطهٔ مرجع: ورود من به وبینار. دلیل انتخاب: زمان جمله روشن می‌کند که لینک پیش از ورود من در دسترس بود.
- I had finished the exercises when my mother checked my homework. ترجمه: وقتی مادرم تکلیفم را بررسی کرد، تمرین‌ها را تمام کرده بودم. رویداد زودتر: تمام‌کردن تمرین‌ها. نقطهٔ مرجع: بررسی تکلیف. دلیل انتخاب: نتیجهٔ کار زودتر، یعنی تکمیل تمرین‌ها، در لحظهٔ بررسی مهم است.
- When the online quiz began, I had not reviewed the new words. ترجمه: وقتی آزمون آنلاین شروع شد، واژه‌های جدید را مرور نکرده بودم. کارِ مورد انتظار: مرور واژه‌ها پیش از آزمون؛ این کار انجام نشده بود. نقطهٔ مرجع: شروع آزمون. دلیل انتخاب: جمله نشان می‌دهد آمادگی لازم تا آن لحظه به دست نیامده بود.
- Had you watched the lesson video when the teacher asked the first question? ترجمه: وقتی معلم اولین سؤال را پرسید، ویدئوی درس را دیده بودی؟ رویداد زودترِ احتمالی: دیدن ویدئو. نقطهٔ مرجع: پرسیدن سؤال اول. دلیل انتخاب: می‌پرسیم آیا تماشای ویدئو تا آن لحظه کامل شده بود.
- I had eaten breakfast when my English practice reminder appeared. ترجمه: وقتی یادآور تمرین انگلیسی ظاهر شد، صبحانه‌ام را خورده بودم. رویداد زودتر: خوردن صبحانه. نقطهٔ مرجع: ظاهرشدن یادآور. دلیل انتخاب: جمله ترتیب دو بخش از برنامهٔ روزانه را روشن می‌کند، بدون اینکه زمان دقیق ساعت را بگوییم.
برای نوشتن جمله‌های خودتان، یک لحظهٔ مشخص از کلاس، تکلیف یا برنامهٔ روزانه انتخاب کنید. بعد به عقب برگردید و بپرسید چه کاری تا آن لحظه انجام شده بود، انجام نشده بود یا انجام‌شدنش معلوم نیست. اگر پاسخ به این پرسش برای فهم جمله اهمیت دارد، گذشتهٔ کامل به کارتان می‌آید.
چطور با یک تمرین کوتاه مطمئن شویم زمان درست را انتخاب کرده‌ایم؟
برای حل هر جای‌خالی، پیش از نگاه‌کردن به گزینه‌ها دو رویداد را روی خط زمان بگذارید. سپس رویدادی را پیدا کنید که جمله از دید آن روایت می‌شود؛ این رویداد نقطهٔ مرجع شماست. اگر فعلِ جای‌خالی پیش از آن اتفاق افتاده باشد، گذشتهٔ کامل را بررسی کنید. اگر فعل همان رویدادِ موردنظر در خط زمان باشد، معمولاً گذشتهٔ ساده لازم است. در پایان، شکل فعل را هم کنترل کنید. این ترتیب کمک می‌کند قاعده را به یک تصمیم قابل‌اجرا هنگام جمله‌سازی تبدیل کنید.
در چهار جملهٔ زیر، موقعیت‌ها به کلاس و تمرین آنلاین مربوط‌اند. هر بار ابتدا بگویید «کدام اتفاق زودتر افتاد؟» و بعد گزینه را انتخاب کنید. برای سؤال چهارم، به‌جای جست‌وجوی رویداد زودتر برای جای‌خالی، ببینید خودِ فعل در چه زمانی رخ می‌دهد.
- سارا تکلیفش را ساعت پنج تمام کرد و کلاس ساعت شش شروع شد: When the class started, Sara ___ her homework. (finished / had finished)
- امیر پاسخ را نوشت؛ سپس معلم پیام‌های کلاس را بررسی کرد: By the time the teacher checked the chat, Amir ___ his answer. (had wrote / had written)
- بازی شروع شد، اما نیکا هنوز تصویر شخصیت خود را انتخاب نکرده بود: When the game began, Nika still ___ an avatar. (didn’t choose / hadn’t chosen)
- معلم قانون بازی را ساعت پنج توضیح داد و آزمون آنلاین را ساعت شش آغاز کرد: At six, the teacher ___ the online quiz. (started / had started)
پاسخ‌ها را با خط زمانی خود مقایسه کنید. اگر گزینهٔ شما نادرست است، فقط فعل را عوض نکنید؛ مشخص کنید کدام رویداد را نقطهٔ مرجع گرفته بودید و چرا.
- had finished درست است. شروع کلاس در ساعت شش نقطهٔ مرجع است. تمام‌شدن تکلیف در ساعت پنج، پیش از شروع کلاس قرار می‌گیرد. بنابراین فعلِ جای‌خالی رویداد زودتر را نشان می‌دهد، نه اتفاقی را که هنگام شروع کلاس رخ داده باشد.
- had written درست است. بررسی پیام‌ها به‌دست معلم نقطهٔ مرجع است و نوشتن پاسخ پیش از آن انجام شده است. پس به گذشتهٔ کامل نیاز داریم. شکل سوم فعل write نیز written است، نه wrote؛ انتخاب زمان درست بدون انتخاب شکل درست فعل کافی نیست.
- hadn’t chosen درست است. آغاز بازی نقطهٔ مرجع است. تا آن لحظه، انتخاب تصویر انجام نشده بود. در این جمله می‌خواهیم وضعیتِ انجام‌نشدن کار را تا زمان شروع بازی بیان کنیم، نه اینکه صرفاً بگوییم نیکا در گذشته تصویری انتخاب نکرد.
- started درست است. ساعت شش زمانِ خودِ آغاز آزمون است؛ فعلِ جای‌خالی رویدادی پیش از این نقطهٔ مرجع را گزارش نمی‌کند. توضیح‌دادن قانون در ساعت پنج زودتر بوده، اما قرار نیست زمانِ آن را در جای‌خالی بنویسیم. زودتر بودنِ یک رویداد دیگر، دلیل استفاده از گذشتهٔ کامل برای هر فعل جمله نیست.
حالا یکی از جمله‌ها را با فعالیت واقعی خود بازنویسی کنید: مثلاً آماده‌کردن پاسخ و شروع کلاس. زمان هر دو اتفاق را کنار جمله یادداشت کنید. سپس از خود بپرسید فعلِ جای‌خالی به کدام نقطه از خط زمان اشاره دارد. اگر بتوانید دلیل انتخابتان را با اشاره به همان نقطه بیان کنید، به‌جای حفظ‌کردن یک الگو، برای جملهٔ تازه تصمیم گرفته‌اید.
پرسش‌های متداول
چند جمله با گرامر Past Perfect چیست؟
مثبت: «I had finished the exercise before class started» یعنی «پیش از شروع کلاس، تمرین را تمام کرده بودم»؛ رویداد زودتر، تمام‌کردن تمرین است.
منفی: «I hadn’t finished the exercise when class started» یعنی «وقتی کلاس شروع شد، هنوز تمرین را تمام نکرده بودم»؛ تا زمان شروع کلاس، تمام‌کردن تمرین رخ نداده بود. سؤالی: «Had you finished the exercise before class started?» یعنی «آیا پیش از شروع کلاس، تمرین را تمام کرده بودی؟»؛ رویداد زودترِ مورد پرسش، تمام‌کردن تمرین است.
