آموزش زبان انگلیسی کودکان پیش‌دبستانی و دبستانی

ادمین اینترلن
25 آبان 1405
14 دقیقه مطالعه
۲ بازدید

اگر نمی‌دانید برای آموزش انگلیسی به فرزندتان بازی و شنیدن را در اولویت بگذارید یا سراغ حروف و نوشتن بروید، این مقاله کمک می‌کند روش را با سن و آمادگی او انتخاب کنید. همچنین می‌بینید چطور از ویدیو و کارتون برای تمرین استفاده کنید و پیشرفت را از روی کاربرد زبان بسنجید، نه فقط تعداد کلمه‌هایی که کودک حفظ کرده است.

کودکی که تازه با انگلیسی آشنا می‌شود، ممکن است از تماشای کارتون لذت ببرد؛ اما تماشا به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که می‌تواند از زبان استفاده کند. بهتر است پس از شنیدن یک واژه یا جمله، فرصتی برای انتخاب تصویر، اشاره‌کردن، پاسخ‌دادن یا گفتن آن در یک موقعیت ساده داشته باشد. این فعالیت برای کودک سه‌ساله، پیش‌دبستانی و دانش‌آموز اول دبستان شکل یکسانی ندارد. زمان شروع حروف نیز به آمادگی کودک برای توجه به صداها و نشانه‌ها بستگی دارد، نه عجله برای نوشتن.

در رویکرد آموزش آنلاین اینترلن، بازی و محتوای دیداری با تعامل کودک و مدرس همراه می‌شود تا کودک فقط تماشاگر نباشد. در خانه هم می‌توانید یک ویدیوی کوتاه را با فعالیتی ساده دنبال کنید: از کودک بخواهید چیزی را که شنیده، در بازی به کار ببرد. اگر واژه‌ای را تکرار می‌کند اما در موقعیتی تازه از آن استفاده نمی‌کند، فعالیت را تغییر دهید.

روش آموزش برای کودک سه‌ساله، پیش‌دبستانی و اول دبستان چه تفاوتی دارد؟

روش مناسب را با سن شروع کنید، اما فقط به سن تکیه نکنید. کودکی که تازه با انگلیسی آشنا شده، حتی اگر اول دبستان باشد، ممکن است ابتدا به شنیدن و بازی نیاز داشته باشد. در مقابل، کودکی که عبارت‌های ساده را می‌فهمد، می‌تواند در بازی نقش فعال‌تری بگیرد. معیار انتخاب فعالیت این است که کودک بتواند بدون فشار در آن شرکت کند و زبان را در موقعیت قابل‌فهم به کار ببرد.

گروه اولویت فعالیت مناسب
سه‌ساله شنیدن و همراهی بازی کوتاه با حضور بزرگسال، اشاره به تصویر و اجرای دستور ساده
پیش‌دبستانی فهم عبارت آشنا بازی تکرارشونده، انتخاب تصویر و پاسخ به پرسش‌های ساده
اول دبستان کاربرد زبان و آشنایی با نوشتار بازی گفت‌وگویی و تطبیق واژه شنیده‌شده با شکل نوشتاری آن

برای کودک سه‌ساله، همراهی یک بزرگسال مهم‌تر از درست تلفظ‌کردن واژه‌هاست. بزرگسال می‌تواند هنگام بازی نام اشیا را بگوید، به تصویر اشاره کند و فرصت واکنش بدهد. یک کودک شاید واژه را تکرار کند و کودک دیگر فقط شیء درست را نشان دهد. هر دو می‌توانند نشانه‌ای از فهم باشند. از همه کودکان در این سن انتظار پاسخ کلامی یکسان نداشته باشید و فعالیت را به آزمون تبدیل نکنید.

در پیش‌دبستانی، بازی و تکرار هدفمند به کودک کمک می‌کند واژه‌ها و عبارت‌های آشنا را در موقعیت‌های مختلف بفهمد. برای نمونه، مدرس می‌تواند در یک بازی تصویری بگوید «سیب را پیدا کن» و بار دیگر همان واژه را در گفت‌وگویی کوتاه به کار ببرد. در آموزش آنلاین نیز تعامل با مدرس و بازی زمانی ارزشمند است که کودک فقط تماشاگر نباشد، بلکه انتخاب کند، اشاره کند یا پاسخ بدهد.

برای کودک اول دبستان، شناخت شکل نوشتاری واژه‌ها را به آمادگی او پیوند بزنید، نه به حجم تکلیف. اگر واژه‌ای را در بازی می‌شنود و می‌فهمد، می‌تواند به‌تدریج آن را کنار تصویرش ببیند و تشخیص دهد. پیشرفت را با تعداد صفحه‌های نوشته‌شده نسنجید. ببینید آیا کودک واژه یا عبارت آشنا را در بازی و گفت‌وگو درست به کار می‌برد و با دیدن شکل نوشتاری آن، ارتباطش را با معنای آشنا تشخیص می‌دهد یا نه.

از شنیدن تا گفتن، آموزش انگلیسی را با چه ترتیبی پیش ببریم؟

آموزش را با عبارتی کوتاه شروع کنید که کودک بتواند معنای آن را در همان موقعیت بفهمد. برای مثال، هنگام بازی، توپ را زیر پارچه پنهان کنید و بپرسید: «Where is the ball?» به توپ و پارچه نگاه کنید و فرصت بدهید کودک جست‌وجو کند. وقتی توپ پیدا شد، همان پرسش را تکرار کنید. در این مرحله لازم نیست کودک جمله را با صدای بلند بگوید. اگر به پارچه نگاه می‌کند یا دستش را به سوی آن می‌برد، احتمالاً ارتباط پرسش با موقعیت را دریافته است. هدف این است که ابتدا صدا و معنا به هم وصل شوند، نه اینکه کودک عبارتی را بدون فهمیدن حفظ کند.

برای پاسخ، فقط گفتن یک جمله کامل را قبول نکنید. کودک ممکن است به محل توپ اشاره کند، از میان دو تصویر تصویر درست را انتخاب کند یا فقط بگوید «ball» یا «here». همه این‌ها راهی برای نشان‌دادن فهم و شرکت در گفت‌وگو هستند. می‌توانید پاسخ او را با جمله‌ای کوتاه تأیید کنید، اما تکرار آن را شرط ادامه بازی نگذارید. اگر پاسخی نمی‌دهد، دوباره توپ را در معرض دید بگذارید و پرسش را همراه با نگاه یا اشاره مطرح کنید. مکث‌کردن یا جواب‌ندادن همیشه نشانه نفهمیدن نیست؛ گاهی کودک برای پاسخ شفاهی هنوز آمادگی ندارد.

بعد از آشناشدن کودک با پرسش، همان «Where is the ball?» را در موقعیتی تازه به کار ببرید: این بار توپ داخل سبد باشد یا در یک بازی تصویری پنهان شود. عبارت ثابت می‌ماند، اما کودک برای پاسخ‌دادن باید به موقعیت تازه توجه کند. تعامل با مدرس، حتی در کلاس آنلاین، می‌تواند چنین فرصتی بسازد؛ مدرس توپ را در تصویر جابه‌جا می‌کند، منتظر پاسخ می‌ماند و بر اساس واکنش کودک بازی را پیش می‌برد. پیشرفت را از روی کاربرد زبان بسنجید: آیا کودک پرسش را در موقعیت جدید می‌فهمد و به شکلی پاسخ می‌دهد؟ سرعت رسیدن به پاسخ گفتاری برای همه یکسان نیست. وقتی پاسخ‌های غیرکلامی جا افتاد، می‌توان کودک را به گفتن یک واژه و سپس پاسخی کوتاه‌تر یا کامل‌تر تشویق کرد، بی‌آنکه بازی به آزمون تکرار جمله تبدیل شود.

مسیر نمونهٔ شنیدن، فهمیدن و به‌کاربردن انگلیسی در بازی از شنیدن تا گفتن ۱. شنیدن در موقعیت ۲. نشان‌دادن فهم ۳. کاربرد در بازی بازگشت به گام‌های پیشین
از شنیدن تا گفتن، آموزش انگلیسی را با چه ترتیبی پیش ببریم؟

در خانه یک فعالیت کوتاه انگلیسی را چگونه اجرا کنیم؟

برای هر نوبت، فقط یک هدف کوچک انتخاب کنید. مثلاً هدف امروز این باشد که کودک درخواست «Give me the ball» را بفهمد و توپ را بدهد. لازم نیست هم‌زمان نام رنگ توپ یا جمله دیگری را آموزش دهید. یک توپ از وسایل خانه بردارید و زمانی را انتخاب کنید که کودک آماده بازی است. اگر درباره تلفظ مطمئن نیستید، پیش از شروع، تلفظ همین یک جمله را از یک نمونه صوتی معتبر بشنوید. برای اجرای بازی به دانش تخصصی زبان نیاز ندارید؛ کافی است عبارت را یکسان و روشن به کار ببرید.

  1. آماده کنید: توپ را در دید کودک، کنار یک وسیله دیگر بگذارید. وسایلی را انتخاب کنید که کودک بتواند به‌راحتی بردارد و جابه‌جا کند. از ابتدا به او نگویید قرار است امتحان بدهد؛ پیشنهاد یک بازی کوتاه کافی است.
  2. نشان دهید: به توپ اشاره کنید و بگویید «Give me the ball». سپس خودتان توپ را بردارید و به دست دیگر بدهید تا منظور درخواست روشن شود. یک بار دیگر همین کار را انجام دهید، بدون آنکه توضیح طولانی بدهید.
  3. بازی کنید: توپ را نزدیک کودک بگذارید و همان عبارت را تکرار کنید. اگر توپ را داد، با لبخند و «Thank you» پاسخ دهید و بازی را ادامه دهید. اگر نداد، دوباره با اشاره یا نشان‌دادن عمل کمک کنید. از او نخواهید جمله را پشت سر شما تکرار کند؛ در این نوبت، فهمیدن درخواست هدف است.
  4. به‌موقع تمام کنید: پس از چند نوبت، وقتی کودک هنوز به بازی علاقه دارد، فعالیت را پایان دهید. اگر حواسش پرت شد یا تمایلی نداشت، اصرار نکنید. کوتاه‌بودن بازی به شما فرصت می‌دهد همین عبارت را در نوبت دیگری دوباره به کار ببرید.

نوبت بعد، هنگام جمع‌کردن وسایل یا بازی در اتاقی دیگر، توپ را نشان دهید و دوباره بگویید «Give me the ball». اگر کودک بدون دیدن نمایش قبلی توپ را به شما داد، آموخته را در موقعیتی تازه به کار برده است. این واکنش، نشانه روشن‌تری از پیشرفت است تا اینکه فقط جمله را در بازی اول تکرار کند.

شعر، بازی و موضوع حیوانات را چطور به یادگیری واقعی وصل کنیم؟

شعر زمانی به یادگیری کمک می‌کند که کودک معنای واژه را در یک کار مشخص ببیند. اگر فقط آهنگ را تکرار کند، ممکن است صداها را درست بگوید اما نداند درباره چه چیزی می‌خواند. هنگام خواندن شعر، از او بخواهید به تصویر اشاره کند، حرکت مرتبط را انجام دهد یا از میان دو تصویر یکی را انتخاب کند. سپس همان واژه را بیرون از شعر به کار ببرید تا معلوم شود آن را شناخته است یا فقط ترتیب صداها را حفظ کرده است.

مثال ۱: در شعری که واژه «jump» تکرار می‌شود، هر بار با شنیدن آن یک بار بپرید. بعد شعر را قطع کنید و بگویید «Jump!»؛ ببینید کودک بدون همراهی شما حرکت می‌کند یا نه. در مرحله بعد، تصویر کودکی را که می‌پرد کنار تصویر کودکی که نشسته است بگذارید و بخواهید تصویر مناسب را نشان دهد. اگر آماده بود، هنگام پریدن خودش واژه را بگوید. این تغییر کوچک، شنیدن را به فهم و سپس استفاده از واژه وصل می‌کند.

مثال ۲: دو اسباب‌بازی حیوان، مثلاً گربه و سگ، جلوی کودک بگذارید. نام یکی را به انگلیسی بگویید و از او بخواهید همان را بردارد. وقتی انتخاب برایش آسان شد، جای اسباب‌بازی‌ها را عوض کنید یا تعداد حیوان‌ها را بیشتر کنید. بعد نوبت نام‌بردن است: یکی را نشان دهید و بپرسید «What is it?» اگر پاسخ کامل دشوار است، گفتن نام حیوان کافی است. در بازی بعدی از کودک بخواهید با نام بردن حیوان، آن را از شما درخواست کند؛ این بار واژه را برای رسیدن به یک هدف به کار می‌برد.

ویدئو و کارتون می‌توانند شنیدن واژه‌ها را جذاب‌تر کنند، اما جای بازی و گفت‌وگو را نمی‌گیرند. پس از تماشا، همان حیوان یا حرکت را با تصویر و اسباب‌بازی پیدا کنید و درباره‌اش پرسشی کوتاه بپرسید. در فعالیت تعاملی، از جمله هنگام بازی با مدرس، معیار پیشرفت تعداد شعرهای حفظ‌شده نیست؛ ببینید کودک واژه را در موقعیتی تازه می‌فهمد، انتخاب می‌کند یا برای بیان خواسته‌اش به کار می‌برد.

کودک و والدش در باغ با کارت‌های تصویری حیوانات بازی می‌کنند و خرگوشی را میان درختان می‌بینند.

آموزش حروف الفبای انگلیسی را چه زمانی شروع کنیم؟

برای شروع آموزش حروف الفبای انگلیسی، یک سن ثابت برای همه کودکان وجود ندارد. آمادگی را از واکنش کودک به واژه‌های آشنا بسنجید. آیا وقتی تصویر توپ را می‌بیند، واژه «ball» را می‌شناسد یا به آن واکنش نشان می‌دهد؟ آیا می‌تواند صدای آغاز واژه را در یک بازی شنیداری تشخیص دهد؟ اگر واژه هنوز برایش ناآشناست، نشان دادن شکل حرف ممکن است فقط به حفظ کردن یک علامت منجر شود. در این حالت، بهتر است ابتدا فرصت بیشتری برای شنیدن و به‌کاربردن همان واژه فراهم شود.

سه توانایی را از هم جدا کنید: شناخت صدای واژه یعنی کودک واژه را می‌شنود و آن را به چیزی که می‌شناسد ربط می‌دهد؛ تشخیص شکل حرف یعنی می‌تواند حرف را روی کارت یا در یک واژه پیدا کند؛ نوشتن حرف یعنی شکل آن را با دست بازسازی می‌کند. کودکی ممکن است در مرحله اول آماده باشد، اما هنوز به دو مرحله بعد علاقه‌ای نشان ندهد. این تفاوت نشانه عقب‌ماندن او نیست و نباید هر سه مهارت را هم‌زمان از او خواست.

برای گذار از واژه شنیداری به حرف، از چیزی شروع کنید که کودک پیش‌تر یاد گرفته است. مثلاً تصویر توپ را نشان دهید و بگویید «ball». وقتی کودک واژه را شناخت، آن را کنار واژه آشنای دیگری مانند «book» تکرار کنید و توجهش را به صدای آغاز هر دو جلب کنید. سپس کارت حرف «B» را نشان دهید و از او بخواهید آن را در نوشته «ball» پیدا کند. هدف این فعالیت، شناخت ارتباط صدا و شکل حرف است، نه حفظ نام و ترتیب همه حروف الفبا.

اگر کودک به پیدا کردن حرف علاقه دارد، می‌توانید نمونه‌های بیشتری از همان حرف را در واژه‌های آشنا نشان دهید. نوشتن را وقتی پیشنهاد کنید که برایش قابل‌تحمل و جذاب باشد. اگر تمرین نوشتن باعث فشار، خستگی یا بی‌علاقگی شد، به بازیِ شنیدن واژه‌ها و پیدا کردن تصویر یا حرف روی کارت برگردید. پیشرفت را با این بسنجید که کودک واژه را می‌فهمد و در موقعیت مناسب به کار می‌برد، نه با تعداد حروفی که می‌نویسد.

برای این سن، کلاس آنلاین و بازی آموزشی را با چه معیارهایی انتخاب کنیم؟

برای انتخاب کلاس آنلاین یا بازی آموزشی، از ارائه‌دهنده بخواهید یک جلسه و یک فعالیت نمونه را نشان دهد. هنگام بررسی، به‌جای تعداد امکانات پلتفرم، ببینید کودک با آن امکانات چه کاری به زبان انگلیسی انجام می‌دهد. این فهرست می‌تواند تصمیم‌گیری را برای والدین روشن‌تر کند:

  • تعامل با مدرس: آیا کودک فرصت دارد به پرسش پاسخ دهد، چیزی بخواهد یا درباره تصویر حرف بزند؟ اگر بیشتر زمان جلسه صرف تماشای ویدئو یا گوش‌دادن به مدرس شود، امکان سنجش کاربرد زبان محدود است. در جلسه نمونه، ببینید مدرس برای پاسخ کودک مکث می‌کند و پاسخ او را پیگیری می‌کند یا نه.
  • هدف بازی: پیش از شروع بازی باید معلوم باشد کودک قرار است چه چیزی را تمرین کند؛ مثلاً شنیدن یک دستور و انتخاب تصویر درست. پس از پاسخ نیز باید بفهمد چرا انتخابش درست یا نادرست بوده است. امتیاز، نشان و جایزه به‌تنهایی نشان نمی‌دهند که یادگیری رخ داده است.
  • تناسب با سن: دستورها، مدت فعالیت و شیوه پاسخ‌دادن باید با توان کودک هماهنگ باشد. از ارائه‌دهنده بپرسید اگر کودک هنوز نمی‌تواند بخواند یا تایپ کند، چگونه در فعالیت شرکت می‌کند. فعالیتی که برای پیش‌رفتن به خواندن متن‌های طولانی وابسته است، برای همه کودکان مناسب نیست.
  • همراهی والد: روشن کنید والد در کدام بخش باید کمک کند و در کدام بخش بهتر است کودک خودش پاسخ دهد. امکان مشاهده تکلیف یا بازخورد مدرس به شما کمک می‌کند پیشرفت را دنبال کنید، بدون اینکه پاسخ‌ها را به‌جای فرزندتان بدهید.
  • سادگی استفاده: ورود به کلاس، پیدا کردن فعالیت و ارسال پاسخ را با دستگاهی که در خانه دارید امتحان کنید. اگر کودک برای هر مرحله به کمک فنی نیاز داشته باشد، بخشی از زمان یادگیری صرف کار با پلتفرم می‌شود.

تمایز آموزش تعاملی و گیمیفیکیشن زمانی برای خانواده ارزش دارد که بازی به گفت‌وگو با مدرس و تمرین بعدی وصل شود. در ارزیابی پلتفرمی مانند اینترلن، به نمونه‌های قابل مشاهده تکیه کنید: آیا کودک پس از بازی می‌تواند واژه یا جمله تمرین‌شده را در پاسخ به مدرس به کار ببرد؟ آیا بازخورد جلسه مشخص می‌کند چه چیزی را یاد گرفته و چه چیزی به تمرین بیشتر نیاز دارد؟ این پاسخ‌ها از ظاهر جذاب کلاس معیار دقیق‌تری برای انتخاب هستند.

از کجا بفهمیم کودک پیشرفت می‌کند و چه وقت روش را تغییر دهیم؟

برای بررسی پیشرفت، لازم نیست پس از هر فعالیت از کودک سؤال امتحانی بپرسید. ابتدا نقطه شروع او را ثبت کنید: آیا فقط به کلمات گوش می‌دهد، با کمک بزرگ‌تر پاسخ می‌دهد یا می‌تواند در موقعیت آشنا واکنش نشان دهد؟ سپس در بازی‌ها و گفت‌وگوهای معمولی، رفتار او را مشاهده کنید. یک یادداشت کوتاه از آنچه کودک بدون راهنمایی مستقیم انجام داده، از تعداد جواب‌های درست در یک آزمون مفیدتر است.

  • فهم دستور آشنا: وقتی مدرس یا والد می‌گوید «کتاب را بردار»، آیا کودک بدون ترجمه یا اشاره، کار خواسته‌شده را انجام می‌دهد؟
  • انتخاب تصویر درست: وقتی نام یک شیء یا حیوان را می‌شنود، آیا تصویر آن را میان چند گزینه پیدا می‌کند؟
  • استفاده خودجوش از واژه: آیا هنگام بازی، واژه‌ای انگلیسی را برای درخواست‌کردن یا نام‌بردن به کار می‌برد، نه فقط وقتی از او می‌خواهند تکرار کند؟

مثلاً کودکی در آغاز، واژه «cat» را فقط پس از مدرس تکرار می‌کرد. چند هفته بعد، هنگام دیدن تصویر گربه در بازی، خودش آن را نام می‌برد و وقتی نامش را می‌شنود، تصویر درست را انتخاب می‌کند. این تغییر، نشانه کاربردی‌تری از حفظ‌کردن فهرست واژه‌هاست. اگر کودک یک روز خسته بود و پاسخ نداد، از همان یک نوبت نتیجه‌گیری نکنید. به رفتار او در چند موقعیت آشنا نگاه کنید و پیشرفتش را با نقطه شروع خودش بسنجید، نه با سرعت یادگیری کودکان دیگر.

اگر نشانه تازه‌ای نمی‌بینید، پیش از دشوارترکردن آموزش بررسی کنید فرصت کافی برای شنیدن و استفاده از زبان داشته است یا نه. اگر کودک به‌طور مداوم بی‌علاقه یا مضطرب است، سختی فعالیت، مدت آن و شیوه اجرا را بازبینی کنید. شاید فعالیت کوتاه‌تر، انتخاب میان دو تصویر یا تعامل بیشتر با مدرس مناسب‌تر باشد. مشاهدات مشخص خود را با مدرس در میان بگذارید؛ مثلاً بگویید کودک دستورها را می‌فهمد، اما در پاسخ‌دادن مکث می‌کند. این گفت‌وگو کمک می‌کند روش آموزش بر پایه رفتار واقعی کودک اصلاح شود.

پرسش‌های متداول

چگونه به کودکان زبان انگلیسی آموزش دهیم؟

آموزش را با بازی، گفت‌وگو یا فعالیتی متناسب با سن و علاقه کودک شروع کنید و به او فرصت دهید عبارت‌های ساده را بفهمد و به کار ببرد. روش آموزش را با توجه به توانایی او در استفاده از این عبارت‌ها تنظیم کنید، نه فقط تعداد واژه‌هایی که حفظ کرده است.

مقالات مرتبط

مشاهده همه ←
مهمان

حروف داخل تصویر را وارد کنید. به بزرگ و کوچک بودن حساس نیست.