تفاوت مهارت‌های خواندن و نوشتن انگلیسی چیست؟

کپی شد!

کودک متن کوتاه انگلیسی را می‌خواند و معنی آن را می‌گوید، اما وقتی باید پاسخی به انگلیسی بنویسد، از شما کمک می‌خواهد. در این صفحه، تفاوت ریدینگ و رایتینگ را با دو تکلیف روی یک متن می‌بینید و یاد می‌گیرید پیشرفت فرزندتان را در هر مهارت جداگانه تشخیص دهید. این موقعیت به معنی ضعف کودک در یادگیری زبان نیست. خواندن و نوشتن به هم ارتباط دارند، اما کار یکسانی از زبان‌آموز نمی‌خواهند.

در ریدینگ، کودک باید واژه‌ها و جمله‌های نوشته‌شده را بشناسد، ارتباط آن‌ها را بفهمد و از متن معنا بگیرد. ممکن است بتواند پاسخ یک پرسش را در متن پیدا کند یا گزینه درست را انتخاب کند. در رایتینگ، همان کودک باید واژه مناسب را به یاد بیاورد، جمله بسازد و منظور خود را طوری بنویسد که خواننده آن را بفهمد. شناختن یک واژه هنگام خواندن، همیشه به معنی توانایی استفاده از آن هنگام نوشتن نیست.

برای دیدن این تفاوت، یک متن کوتاه درباره رفتن کودکی به پارک را در نظر بگیرید. در تکلیف خواندن، زبان‌آموز مشخص می‌کند شخصیت داستان کجا رفته است. در تکلیف نوشتن، از او می‌خواهیم بدون کپی‌کردن جمله‌های متن، دو جمله درباره کاری که آن شخصیت انجام داده بنویسد. هر دو تکلیف به یک متن مربوط‌اند، اما دومی علاوه بر فهم مطلب، ساختن جمله را هم می‌سنجد.

برای والدین، نتیجه هر تکلیف نشانه متفاوتی دارد. اگر فرزندتان متن را درست توضیح می‌دهد اما برای نوشتن جمله مکث می‌کند، لازم نیست دوباره فقط همان متن را بخواند؛ باید فرصت تمرین نوشتن هم داشته باشد. در آموزش آنلاین کودک و نوجوان در اینترلن، توجه جداگانه به پاسخ‌های خواندنی و نوشتنی کمک می‌کند مسیر تمرین هر مهارت روشن‌تر شود.

ریدینگ و رایتینگ چیستند و تفاوت اصلی آن‌ها کجاست؟

اگر می‌پرسید «ریدینگ رایتینگ چیست»، تفاوت را باید در کاری دید که زبان‌آموز با متن انجام می‌دهد. ریدینگ یعنی دریافت و فهم معنای نوشته؛ نه فقط بلندخواندن یا تلفظ درست واژه‌ها. رایتینگ یعنی رساندن منظور خود به کمک واژه‌ها و جمله‌های نوشتاری. در ریدینگ، متن از قبل وجود دارد و زبان‌آموز معنای آن را پیدا می‌کند. در رایتینگ، باید برای بیان یک منظور، واژه انتخاب کند و آن‌ها را در جمله‌ای قابل‌فهم کنار هم بگذارد.

برای دیدن تفاوت، این متن کوتاه را به کودک بدهید: Sara has a red bag. She takes it to school. سپس دو تکلیف جداگانه، با همان متن، از او بخواهید:

• تکلیف ریدینگ: بپرسید «کیف چه رنگی است؟» و «سارا کیف را کجا می‌برد؟» پاسخ‌هایی مانند «قرمز» و «مدرسه» نشان می‌دهد کودک اطلاعات متن را دریافت کرده است. اگر بتواند توضیح دهد که She به سارا اشاره دارد، ارتباط میان دو جمله را هم فهمیده است.
• تکلیف رایتینگ: بگویید «حالا درباره کیف خودت یک یا دو جمله مشابه بنویس.» برای نمونه، کودک می‌تواند بنویسد: I have a blue bag. I take it to school. این بار پاسخ آماده‌ای در متن نیست؛ او باید منظور خود را به جمله تبدیل کند.

ممکن است کودک به هر دو پرسش ریدینگ درست جواب دهد، اما هنگام نوشتن مکث کند. شاید رنگ کیفش را بداند ولی نداند جمله را چگونه شروع کند، یا واژه‌ها را بشناسد اما ترتیب آن‌ها را در جمله به‌درستی نچیند. این وضعیت به معنی نفهمیدن متن نیست. فهمیدن جمله Sara has a red bag و نوشتن جمله‌ای مشابه درباره خود، دو توانایی مرتبط اما یکسان نیستند.

برای والدین، نشانه مهم فقط نمره یا روان‌خوانی نیست؛ نوع پاسخ کودک هم اهمیت دارد. کودکی که متن را با صدای درست می‌خواند ولی نمی‌تواند به پرسش‌های ساده درباره آن جواب دهد، هنوز باید روی فهم معنا کار کند. در مقابل، کودکی که معنی را توضیح می‌دهد اما جمله خودش را نمی‌نویسد، به تمرین تولید جمله نیاز دارد. این دو مشاهده کمک می‌کند دشواری او دقیق‌تر شناخته شود.

در تمرین‌های آنلاین کودک و نوجوان نیز بهتر است این دو تکلیف جدا بررسی شوند. ابتدا از زبان‌آموز بخواهید معنای همان متن کوتاه را با پاسخ به پرسش‌ها نشان دهد. بعد از او بخواهید با الگوی متن، درباره تجربه یا وسیله خودش بنویسد. مقایسه این دو پاسخ روشن می‌کند کودک متن را فهمیده است یا نه، و آیا می‌تواند از آن فهم برای بیان منظور خود در نوشته استفاده کند.

برای خواندن یک متن انگلیسی دقیقاً چه توانایی‌هایی لازم است؟

خواندن متن انگلیسی از تشخیص واژه‌ها شروع می‌شود، اما به تلفظ آن‌ها ختم نمی‌شود. زبان‌آموز باید بداند واژه‌ها در جمله چه نقشی دارند و جمله چه معنایی می‌سازد. برای نمونه، ممکن است کودک واژه‌های متن زیر را درست و روان بخواند، اما نتواند توضیح دهد «هر روز صبح» به کدام کار اشاره دارد. بنابراین بلندخوانیِ درست، به‌تنهایی نشانه فهم متن نیست.

Mina has a small garden. She waters the flowers every morning. Today, she sees a yellow butterfly near them.

برای بررسی فهم این متن، لازم نیست از کودک بخواهیم همه جمله‌ها را ترجمه کند. چند پرسش کوتاه نشان می‌دهد آیا از واژه‌ها و جمله‌ها به معنای متن رسیده است یا نه:

• موضوع کلی: «این متن درباره چه چیزی است؟» پاسخ می‌تواند به باغچه مینا و اتفاقی که آنجا می‌افتد اشاره کند. اگر کودک فقط واژه «پروانه» را بگوید، هنوز معلوم نیست موضوع متن را دریافته باشد.
• اطلاعات مشخص: «پروانه چه رنگی است؟» برای پاسخ، باید عبارت yellow butterfly را در جمله آخر پیدا کند. این پرسش با پرسیدن موضوع کلی فرق دارد؛ کودک دنبال یک جزئیات معین می‌گردد.
• ارتباط جمله‌ها: «در جمله آخر، them به چه چیزی اشاره می‌کند؟» پاسخ «گل‌ها» نشان می‌دهد کودک جمله آخر را جدا از جمله پیشین نخوانده و ارتباط میان آن‌ها را دنبال کرده است.

خواننده برای یافتن موضوع کلی می‌تواند ابتدا متن را سریع مرور کند و به واژه‌های تکرارشونده، مانند garden و flowers، توجه کند. اما برای گفتن رنگ پروانه باید به بخش مشخصی از جمله آخر برگردد. هیچ‌کدام از این دو کار جای فهم دقیق را نمی‌گیرد: اگر کودک از متن نتیجه بگیرد مینا «هر روز صبح پروانه می‌بیند»، تفاوت میان کار همیشگیِ آب‌دادن و اتفاق «امروز» را تشخیص نداده است.

در تجربه آموزش آنلاین کودک و نوجوان در اینترلن، چنین پاسخ‌هایی برای والدین قابل مشاهده‌تر از روان‌خوانیِ تنهاست. می‌توانند بپرسند «از کجای متن فهمیدی؟» و ببینند فرزندشان به جمله مرتبط برمی‌گردد یا حدس می‌زند. تمرین منظم خواندن نیز به زبان‌آموز فرصت می‌دهد توجه خود را بیشتر روی واژه‌ها، نشانه‌های زمانی و ارتباط جمله‌ها بگذارد و متن را دقیق‌تر پردازش کند؛ این به معنی ادعای تقویت چشمگیر مغز با خواندن چند متن کوتاه نیست.

در گام بعد، اگر از کودک بخواهیم دو جمله تازه درباره باغچه مینا بنویسد، تکلیف تغییر می‌کند. پاسخ درست به پرسش‌های بالا نشان می‌دهد متن را فهمیده است، اما تضمین نمی‌کند بتواند برای بیان فکر خودش واژه انتخاب کند و جمله بسازد.

نوشتن انگلیسی علاوه بر دانستن واژه‌ها به چه نیاز دارد؟

کودک ممکن است جمله «Sara has a red bike. She rides it in the park.» را بخواند و به پرسش «سارا کجا دوچرخه‌سواری می‌کند؟» پاسخ درست بدهد. حالا از او بخواهید درباره بازی یا وسیله موردعلاقه خودش دو جمله بنویسد. تکلیف دوم به کار بیشتری نیاز دارد: کودک باید منظورش را انتخاب کند، واژه‌های مناسب پیدا کند و آن‌ها را طوری کنار هم بگذارد که خواننده جمله را بفهمد. دانستن معنی واژه «park» یا تشخیص آن در متن، به‌تنهایی برای ساختن یک جمله تازه کافی نیست.

فرض کنید منظور کودک این است: «توپم را دوست دارم و در پارک با آن بازی می‌کنم.» یک پاسخ ساده می‌تواند این باشد: «I like my ball. I play with it in the park.» رسیدن به این پاسخ چند مرحله جداگانه دارد. اگر می‌خواهید بدانید کودک در کدام مرحله کمک لازم دارد، فقط به درست یا غلط بودن کل پاسخ نگاه نکنید:

• انتخاب واژه: کودک باید برای «توپ»، «دوست داشتن» و «بازی کردن» واژه پیدا کند. ممکن است معنی هر سه را هنگام خواندن بداند، اما موقع نوشتن یکی را به یاد نیاورد.
• ساخت جمله: واژه‌ها باید در ترتیب قابل فهم قرار بگیرند. نوشتن «I play with my ball» کاری متفاوت از کنار هم گذاشتن «I، ball، play» است.
• املای درست: کودک باید شکل نوشتاری واژه‌ها را نیز به یاد بیاورد. اگر «ball» را «bol» بنویسد، مسئله با فراموش کردن خود واژه یا ندانستن جای آن در جمله یکسان نیست.
• نظم دادن به ایده‌ها: کودک باید تصمیم بگیرد اول از علاقه‌اش بگوید و بعد توضیح دهد با توپ چه می‌کند. در دو جمله کوتاه هم ترتیب ایده‌ها به فهم منظور کمک می‌کند.

پاسخ شفاهی درست نشان می‌دهد کودک می‌تواند منظورش را با کمک تلفظ، مکث یا اشاره منتقل کند؛ اما نشان نمی‌دهد که می‌تواند همان منظور را مستقل بنویسد. در سؤال چندگزینه‌ای نیز واژه‌ها و جمله‌های آماده جلوی چشم او هستند. انتخاب «park» از میان گزینه‌ها با به یاد آوردن این واژه، نوشتن املای آن و قرار دادنش در جمله فرق دارد. برای دیدن این تفاوت، همان متن کوتاه را مبنا قرار دهید: یک بار سؤال درک متن بپرسید و بار دیگر از کودک بخواهید درباره تجربه خودش جمله بنویسد.

اشتباه مبتدی را هم باید از ناتوانی در بیان منظور جدا کرد. کودکی که می‌نویسد «I like my bol» منظورش را تا حد زیادی رسانده، هرچند املا نیاز به تمرین دارد. اگر جمله‌اش از نظر ترتیب واژه‌ها دقیق نباشد، اما بتوان فهمید درباره چه چیزی حرف می‌زند، می‌توان همان بخش را اصلاح کرد. در مقابل، اگر با وجود آشنایی با موضوع نمی‌تواند حتی با واژه‌های ساده ایده‌اش را روی کاغذ بیاورد، به کمک بیشتری برای تبدیل فکر به جمله نیاز دارد. این دو وضعیت را نباید با یک برچسب «رایتینگ ضعیف» یکسان دانست.

تفاوت ریدینگ و رایتینگ در تمرین و سنجش چیست؟

برای سنجش این دو مهارت، می‌توان از یک متن کوتاه و دو تکلیف متفاوت استفاده کرد: «Sara has a blue kite. She flies it in the park.» در تکلیف خواندن، زبان‌آموز باید نشان دهد چه کسی بادبادک دارد و آن را کجا به پرواز درمی‌آورد. در تکلیف نوشتن، باید درباره شخصیتی دیگر، وسیله‌ای دیگر و کاری که با آن انجام می‌دهد، دو جمله تازه بنویسد. متن در هر دو تکلیف یکی است، اما آنچه از زبان‌آموز می‌خواهیم یکسان نیست.

خواندن یعنی دریافت معنای متنی که از قبل وجود دارد. نوشتن یعنی تولید متنی که خواننده دیگری بتواند منظور آن را بفهمد. بنابراین پاسخ به پرسش‌های متن، به‌تنهایی نشان نمی‌دهد کودک می‌تواند جمله‌ای مشابه را خودش بنویسد. جدول زیر تفاوت تمرین و بازخورد این دو تکلیف را نشان می‌دهد.

والدین هنگام دیدن نتیجه تمرین می‌توانند به تفاوت دو رفتار توجه کنند. کودکی که پاسخ خواندن را درست می‌گوید، ممکن است در نوشتن نداند جمله را از کجا شروع کند. در مقابل، ممکن است جمله‌ای درست بنویسد اما منظورش روشن نباشد؛ مثلاً ضمیری به کار ببرد که معلوم نیست به چه چیزی اشاره می‌کند. در اینترلن، این تفاوت در تمرین‌های آنلاین کودک و نوجوان کمک می‌کند بازخورد هر مهارت به همان کاری مربوط باشد که زبان‌آموز انجام داده است، نه فقط به تعداد پاسخ‌های درست.

خواندن چگونه به نوشتن کمک می‌کند و چرا به‌تنهایی کافی نیست؟

خواندن به زبان‌آموز نشان می‌دهد واژه‌ها در جمله چگونه به کار می‌روند، جمله‌ها چطور به هم وصل می‌شوند و اطلاعات یک متن کوتاه با چه ترتیبی می‌آیند. اما دیدن این الگوها با به‌کاربردن آن‌ها یکی نیست. برای روشن شدن تفاوت، می‌توان از یک متن کوتاه دو تکلیف گرفت: یکی برای فهمیدن آن و دیگری برای نوشتن چیزی تازه.

• متن را بخواند و معنایش را نشان دهد. برای نمونه: «Mina has a red bag. She takes it to school. She puts a book in it.» سپس به پرسش «What does Mina put in her bag?» پاسخ دهد. جواب «a book» نشان می‌دهد این بخش از متن را فهمیده است؛ هنوز چیزی درباره توانایی نوشتن مستقل او نمی‌گوید.
• الگوی متن را پیدا کند. از زبان‌آموز بخواهید به جمله «She puts a book in it» نگاه کند و بگوید چه کسی، چه چیزی را و کجا می‌گذارد. در این گام، او فقط واژه‌ها را حفظ نمی‌کند؛ رابطه میان آن‌ها را می‌بیند. همچنین می‌تواند متوجه شود متن ابتدا کیف را معرفی می‌کند و بعد از کاربرد آن می‌گوید.
• جمله‌ای درباره تجربه خودش بسازد. تکلیف می‌تواند این باشد: «درباره کیف خودت و چیزی که در آن می‌گذاری بنویس.» نمونه پاسخ: «I put my lunch in my bag.» این جمله از الگوی متن کمک می‌گیرد، اما اطلاعاتش متعلق به زبان‌آموز است. رونویسی «She puts a book in it» یا عوض کردن بی‌فکر یک واژه، جای این گام را نمی‌گیرد.
• بازخورد بگیرد و جمله را بازبینی کند. اگر زبان‌آموز بنویسد «I puts my lunch in my bag»، معلم می‌تواند توجه او را به تفاوت «I put» و «She puts» جلب کند. سپس از او بخواهد جمله را خودش اصلاح کند. بازخورد مشخص، مسیر میان شناختن الگو و استفاده درست از آن را قابل مشاهده می‌کند.

والدین نیز می‌توانند به این تفاوت توجه کنند: آیا فرزندشان فقط به پرسش‌های متن پاسخ می‌دهد، یا می‌تواند با کمک همان متن جمله‌ای درباره موضوعی تازه بنویسد و پس از بازخورد آن را بهتر کند؟ اگر پاسخ دوم هنوز دشوار است، به معنای بی‌فایده بودن خواندن نیست؛ یعنی تمرین نوشتن باید در کنار آن ادامه پیدا کند.

متن و تکلیف باید با سن و سطح زبان‌آموز تناسب داشته باشند. برای کودک کم‌سن، یک متن چندجمله‌ای و نوشتن یک جمله درباره وسیله خودش می‌تواند مناسب‌تر از درخواست یک پاراگراف باشد. برای نوجوانی با سطح بالاتر، می‌توان از او خواست چند جمله بنویسد و ترتیب معرفی موضوع و توضیح آن را نیز از متن خوانده‌شده الگو بگیرد.

یک نمونه متن چگونه تفاوت آزمون ریدینگ و تمرین رایتینگ را نشان می‌دهد؟

برای اینکه تفاوت دو مهارت دیده شود، می‌توان به زبان‌آموز یک متن کوتاه داد و بعد دو تکلیف متفاوت از او خواست. در امتحان ریدینگ، متن و پرسش‌ها برای سنجش فهم نوشته دیگران به کار می‌روند. زبان‌آموز لازم نیست درباره زندگی خودش چیزی بنویسد؛ باید اطلاعات متن را پیدا کند یا معنای آن را بفهمد. نمونه زیر برای سطح مبتدی مناسب است:

Sara has a small red bag. She takes the bag to the park. She puts a book in it.

حالا می‌توان با همین متن، هم یک پرسش فهم مطلب طرح کرد و هم یک تمرین نوشتن. موضوع هر دو «کیف» است، اما کاری که از زبان‌آموز می‌خواهند یکسان نیست:

• پرسش ریدینگ: «سارا کیفش را کجا می‌برد؟» زبان‌آموز باید با تکیه بر جمله دوم پاسخ دهد: «به پارک» یا «To the park». معیار پاسخ، تشخیص درست مقصد سارا در متن است. نوشتن یک جمله کامل انگلیسی برای پاسخ‌دادن ضروری نیست؛ چون این پرسش قرار است فهم مطلب را بسنجد، نه توانایی جمله‌سازی را. پاسخی مثل «به مدرسه»، حتی اگر از نظر نگارشی درست باشد، نشان می‌دهد اطلاعات متن درست دریافت نشده است.
• تمرین رایتینگ: «درباره کیف خودت دو جمله انگلیسی بنویس. بگو آن را کجا می‌بری و چه چیزی داخلش می‌گذاری.» این بار پاسخ در متن آماده نیست. زبان‌آموز باید جمله‌های تازه‌ای درباره تجربه خودش تولید کند؛ برای مثال: «I take my bag to class. I put a pencil in it.» معیار بررسی، مرتبط‌بودن پاسخ با درخواست، روشن‌بودن معنا و ساخت جمله‌هایی است که خواننده بتواند آن‌ها را بفهمد. کپی‌کردن جمله‌های سارا، پاسخ شخصی به این تکلیف نیست.

ممکن است زبان‌آموز فوراً جواب پرسش ریدینگ را پیدا کند، اما برای نوشتن درباره کیف خودش مکث کند یا بنویسد: «I bag to class». این نتیجه تناقضی ندارد. او مقصد سارا را فهمیده، ولی هنوز برای بیان مقصد خودش در قالب جمله به تمرین نیاز دارد. برعکس، پاسخ کوتاه «To the park» را نباید به دلیل نداشتن فاعل و فعل، نشانه ضعف در فهم متن دانست.

برای والدین، تفاوت در همین نشانه‌های قابل مشاهده است: آیا کودک اطلاعات متن را درست پیدا می‌کند؟ آیا می‌تواند بدون تکرار همان متن، درباره خودش جمله‌ای قابل فهم بسازد؟ در تمرین آنلاین کودک و نوجوان نیز می‌توان این دو پاسخ را جداگانه دید و بازخورد داد. درست‌بودن پاسخ اول خبر از فهم متن می‌دهد؛ کیفیت پاسخ دوم نشان می‌دهد نوشتن مستقل در چه بخشی به تمرین بیشتری نیاز دارد.

والدین پیشرفت کودک را در هر مهارت چگونه تشخیص دهند؟

برای تشخیص پیشرفت کودک، خواندن و نوشتن را با دو تکلیف جداگانه بررسی کنید. یک متن کوتاه و متناسب با سطح او انتخاب کنید و فرصت کافی بدهید تا آن را بخواند. سپس از همان موضوع برای نوشتن استفاده کنید، اما از او نخواهید جمله‌های متن را رونویسی کند. این کار به شما نشان می‌دهد کودک از متن چه فهمیده و چه مقدار از آن را می‌تواند مستقلاً به جمله تبدیل کند. پاسخ درست در یکی از این دو تکلیف، به‌تنهایی نشانه پیشرفت در دیگری نیست.

• بازگویی متن: از کودک بخواهید مفهوم متن را با زبان خودش بیان کند. برای زبان‌آموز کم‌سن یا مبتدی، توضیح به فارسی هم می‌تواند فهم مطلب را نشان دهد. به جای تکرار واژه‌های متن، دقت کنید آیا می‌تواند بگوید چه اتفاقی افتاده یا متن درباره چیست.
• پاسخ به پرسش: یک سؤال مشخص درباره متن بپرسید که پاسخ آن در متن باشد. اگر کودک پاسخ می‌دهد، از او بخواهید بخش مرتبط را نشان دهد. حدس درست یا حفظ کردن یک جمله، با فهمیدن ارتباط بخش‌های متن یکسان نیست.
• نوشته مستقل: از کودک بخواهید درباره موضوع متن چند جمله متناسب با سطح خود بنویسد. لازم نیست نوشته بی‌اشتباه باشد. بررسی کنید آیا جمله‌ها معنای موردنظر او را می‌رسانند و آیا بدون کپی کردن از متن شکل گرفته‌اند.
• اصلاح پس از بازخورد: یک یا دو نکته مشخص درباره نوشته به کودک بگویید؛ مثلاً ترتیب واژه‌ها یا روشن نبودن منظور یک جمله. سپس ببینید آیا می‌تواند همان جمله‌ها را اصلاح کند و توضیح دهد چه چیزی را تغییر داده است.

در تمرین آنلاین نیز بهتر است نتیجه این دو تکلیف جدا ثبت شود: کودک در کدام متن توانسته مفهوم را بازگو کند و به سؤال پاسخ دهد؟ در نوشته‌اش چه جمله‌هایی ساخته و پس از راهنمایی مدرس چه تغییری داده است؟ بازخورد مدرس وقتی به یک پاسخ یا جمله مشخص اشاره کند، برای والدین قابل‌استفاده‌تر از عبارتی کلی مانند «خوب بود» است. با نگه‌داشتن چند نمونه از پاسخ‌ها و نوشته‌ها در فاصله‌های زمانی مختلف، می‌توانید تغییر را ببینید، نه اینکه فقط به نمره یک جلسه تکیه کنید.

بازی و فعالیت تعاملی ممکن است کودک را به شرکت در تمرین ترغیب کند، اما تعداد پاسخ‌های سریع یا زمان حضور در فعالیت معیار کافی نیست. اگر کودک در بازی واژه‌ها را درست انتخاب می‌کند، همچنان بازگویی متن و نوشتن چند جمله مستقل را بررسی کنید. اگر خواندنش جلوتر از نوشتن است، این مشاهده را به مدرس منتقل کنید تا بازخورد و تمرین نوشتن با نیاز فعلی او هماهنگ شود.

پرسش‌های متداول

ریدینگ و رایتینگ چیست؟

ریدینگ یعنی فهمیدن متن انگلیسی؛ رایتینگ یعنی نوشتن متن انگلیسی برای بیان منظور. زبان‌آموز ممکن است یک متن را بفهمد، اما نتواند درباره همان موضوع بنویسد؛ بنابراین این دو مهارت باید جداگانه تمرین و سنجیده شوند.

امتحان ریدینگ چیست؟

امتحان ریدینگ آزمونی است که با ارائه متن انگلیسی و پرسش‌های مربوط به آن، میزان درک مطلب زبان‌آموز را می‌سنجد. پاسخ درست به این پرسش‌ها به‌تنهایی نشان‌دهنده توانایی نوشتن متن انگلیسی نیست.